The Damned zijn dood. Nou ja... dat is wat mensen zeggen. Als een band meer dan tien jaar geen nieuw materiaal heeft uitgebracht en begint te toeren voor hun jubileum, is het makkelijk te geloven dat dit het einde is. Het laatste album van The Damned Dus, wie is er paranoïde? was hun tiende release en toegegeven, dat is een mooi rond getal om mee af te zwaaien. Maar gelukkig zijn The Damned nog niet klaar.
Boze geesten stelde The Damned in staat om voor het eerst samen te werken met de zeer gerespecteerde producer Tony Visconti. Visconti's werk met Bowie en Bolan heeft het geluid van de jaren '70 mede vormgegeven. Het is moeilijk te begrijpen waarom dit partnerschap niet eerder is gebeurd en ze lijken beter bij elkaar te passen dan whiskey en cola. Nummers als 'Sonar Deceit' bevatten bijvoorbeeld zoveel detail dat één keer luisteren niet genoeg is.
Natuurlijk gaat de eer ook naar de songwriters van The Damned Dave Vanian en Captain Sensible, vergezeld door toetsenist Monty Oxymoron en drummer Pinch. Elk nummer heeft zijn eigen vorm, kleur en boodschap, zoals ‘Procrastination’, een herkenbaar nummer over iets dat vandaag de dag zo relevant lijkt.
Hoewel The Damned vaak worden beschouwd als punk van de eerste generatie, hebben ze altijd hun eigen koers gevaren. Boze geesten klinkt als de klassieke Damned, waarschijnlijk geholpen door de terugkeer van hun bassist Paul Grey die speelde tijdens The Black Album era. Zo bevat 'The Devil In Disguise' bijvoorbeeld de vele kenmerkende elementen; schimmige ondertonen, Sensible's kenmerkende gitaar en Dave Vanian's onvergetelijke gekir. Maar zoals het The Damned betaamt, klinkt het niet als iets dat we eerder van hen hebben gehoord.
Boze geesten eindigt zoals het begint - filmisch. ‘Standing On The Edge Of Tomorrow’ opent de plaat met een hoopvolle strijdkreet, terwijl ‘I Don’t Care’ klinkt als sluitingstijd in een clandestiene bar. Violen, Vanian en piano - wat heb je nog meer nodig? Alles aan deze plaat is doordacht, ondanks een verblijf van negen dagen in Atomic Sound in Brooklyn.
Boze geesten past in The Damned's discografie als een sok in een voet past. Maar het valt ook op als iets dat tegelijkertijd heel 2018 en tijdloos is. Hoewel er tien jaar tussen de albums zit, maakt deze release het wachten de moeite waard. Tien nummers van schaduwrijke, uitputtende muziek, gemaakt door echte pioniers. De band is niet dood, ze zijn The Damned.
Opvallend nummer: I Don't Care
1 reactie
Geweldige recensie. En ik ben dol op die albumhoes van The Damned.