Rick Parfitt leek altijd een van de meer anonieme boegbeelden van de rock, veilig en stevig, meer sluwe pauper dan prins. Net als Status Quo, de band die hij liefdevol diende en in leven hield gedurende vijftig jaar.
In veel opzichten, Rick's debuutalbum Over and Out Het was de bedoeling dat het een doorsnee plaat zou worden, in de lijn van Quo. Maar het lot wilde dat het meer zou worden dan dat. Het zou vooral gekocht worden door degenen die moderne technologie niet begrepen (of pertinent weigerden te begrijpen). Het is het soort album dat meer exemplaren op cd zou verkopen dan Spotify-streams zou opleveren; in een tijd waarin gemak zwaarder weegt dan moeite en twintig seconden van een nummer horen voordat je naar het volgende nummer springt belangrijker is dan luisteren naar de nuances en de baslijn die in elk nummer verborgen zit, is er in 2018 weinig meer rock and roll dan dat. De dood heeft een grappige manier om de wereld je te laten zien, zelfs als je relatief anoniem bent gebleven in hoe je de pracht en praal van rock and roll hebt aangepakt.
De dood heeft een grappige manier om de wereld te laten zien wie je bent, zelfs als je relatief anoniem bent gebleven in de pracht en praal van de rock-'n-roll.
Maar we zijn hier niet om over de dood te praten en we zijn hier niet om over Status Quo te praten. We zijn hier om te kijken naar Rick Parfitt's passend getitelde Over and Out. En ondanks de trieste omstandigheden rondom de maanden voor de release, blijft het een album voor wie stevige kost wil, geen paté.
Ondanks het feit dat Rick klaar was met het opnemen van zijn gitaar- en zangpartijen, werd er een opnamesessie gepland voor februari 2017. Bepaalde nummers waren niet helemaal af toen Rick stierf. Een oproep om hulp zorgde ervoor dat zijn werk kon worden voltooid en zodat de wereld het kon horen. De oproep werd beantwoord door Brian May van Queen en Chris Wolstenholme van Muse, die Rick beiden goed kenden. Rick’s zoon, Rick Parfitt Jnr, was ook betrokken bij het creatieve proces, evenals John "Rhino" Edwards en Alan Lancaster, naast vele anderen.
De dreunende openingsdrums stuwen het openingsnummer ‘Twinkletoes’ voort en suggereren een rauwer kantje dat zelden voorkwam in de glans van Quo’s werk. De vocale harmonieën doen denken aan Brian May’s werk met Queen en zijn eigen solowerk. Wie op zoek is naar verse Queen of May met een klassiek geluid, zal hier smullen. ‘Lonesome Road’ en ‘Everybody Knows How to Fly’ zijn bevredigend bluesy en zetten de vaart van ‘Twinkletoes’ voort. De energie die uit de nummers zweet, suggereert het plezier dat Rick en co. moeten hebben gehad. Het voelt des te meer verlossend na zijn gedwongen afscheid van de weg zelf. Evenzo biedt het een ietwat melancholisch beeld van wat had kunnen komen van een opwindende solocarrière. De titeltrack is ruimtelijk, de herhalende zang biedt een bijna trippy blik van ver daarboven, elegant gedragen door synthesizers en die gitaar. Dan komt ‘When I Was Fallin’ in Love’ uit het niets met een grote Tom Petty-vibe en Roy Orbison-nostalgie, en brengt een mierzoete maar head-bobbing ballad.
Met uitzondering van het nummer ‘Long Distance Love’ - verreweg het meest pakkende en herkenbare nummer hier - is ‘Fight For Every Heartbeat’ het nummer dat het meest lijkt op de rock die hij al vijftig jaar met Quo produceert. Daartussenin ligt ‘Without You’, de eerste single. De pianoballade, die werd gespeeld op Rick’s begrafenis, is precies goed kippenvelbezorgend en ontroerend profetisch, en de plaatsing klopt; het is een prachtige schoonheid met strijkers tussen twee pure rockdoornen.
De afsluiter ‘Halloween’ had net zo goed in de jaren ’80 opgenomen kunnen zijn, met speelse synths en schreeuwerige Slade-achtige zang en gitaren die alles schilderen waar je oren zich aan kunnen tegoed doen.
Met tien nummers is Parfitt's eerste en laatste soloalbum zonder overbodige ballast en raakt het alle juiste noten. Terwijl je zit te luisteren naar Over and Out, of het nu in de file is of terwijl je de Newcastle Brown uit je double denim aan het schrobben bent, ergens voorbij de kwalitatief sterke riffs en hoogvliegende zang die te horen zijn, kun je je niet anders dan afvragen waarom hij dit niet eerder heeft gedaan. Desalniettemin moeten we dankbaar zijn dat we hem überhaupt hebben gehad en dat hij een geschenk heeft achtergelaten om geliefd te worden door zijn fans en classic rock liefhebbers die op zoek zijn naar iets nieuws en levendigers dan menig puur rock album dat je dit hele jaar zult horen.
Het voelt te goed om de gedachte daaraan zelfs maar in de verte verdrietig te maken.
In veel opzichten was Rick's debuutalbum 'Over and Out' bedoeld als nog een doorsnee, classic rock plaat in de stijl van Quo, maar het lot beschikte dat het iets meer zou worden dan dat. We zouden dankbaar moeten zijn dat we hem überhaupt hadden en dat hij een geschenk naliet om geliefd te worden door zijn fans en classic rock liefhebbers die op zoek zijn naar iets nieuws en levendigers dan veel pure rock albums die je dit jaar zult horen.
Ik *denk* dat het een goede recensie is, maar eerlijk gezegd worstelde ik me door de onzin van de eerste twee alinea's heen. Parfitt “anoniem”? Echt waar? Hij is in zijn leven al van alles genoemd, maar anoniem is er zeker niet één van. Mijns inziens is deze perceptie meer toe te schrijven aan de minachtende media die Quo 30 jaar geleden irrelevant verklaarden en aan degenen die ervoor kozen hen blindelings te geloven, zich niet bewust van het feit dat ze 120 miljoen platen zouden verkopen, of aan de smalende kutterigheid van zogenaamd serieuze muziekbladen zoals Q magazine, die niet eens de moeite konden nemen om zijn dood terloops te vermelden, laat staan hem een overlijdensbericht in hun gewijde pagina's te gunnen. In een wereld die minder gestoord wordt door wat een vreemde mag denken over wat er op je iPod staat, is Parfitt altijd de belichaming van een echte rockster gebleven, of dat nu altijd waar is gebleven van zijn bandleden of niet. Dat terzijde, het is verder een redelijk eerlijke recensie en, ter info, Halloween IS opgenomen in de jaren 80 – 1985 om precies te zijn. Het heeft wat poetswerk gehad, maar het is dezelfde opname.
Cheers.
Ik vond de term ‘anoniem’ ook al een beetje vreemd.
Misschien niet op de radar van de jeugd, maar hetzelfde kan gezegd worden van de meeste boegbeelden van de rock.
Dit is zijn 2e soloalbum,,,zijn 1e heette UNRECODRED DELIVERY ,,1987, het werd niet uitgebracht ,,omdat het management en het personeel van de opnamestudio's zeiden ,,,het is te lawaaierig en wie is de artiest,,,,